James Smith is een mengeling van Azusa en Genève, Pentecostal en Calvijn. Hij is iemand waarvan Dallas Willard zou zeggen dat hij theologische integriteit wil koppelen aan spirituele vitaliteit. Smith startte met een aantal likeminded een nieuwe blog die op zoek gaat naar een dialoog tussen twee polen. Belijden en beleven. Ik heb een liefde-haat verhouding met de pinkstertheoogie en haar manifestaties, een liefde-haat die gedeeld wordt door de parodiesites zoals goedgelovig. Eens lachen kan geen kwaad maar op lang termijn is het voor mij niet constructief.
Smith kijkt voorbij de beenverlengingen en boort een aantal pinksterbronnen aan vanuit een theologisch integere manier, waarbij, u raadt het al, postmodernisme nooit ver weg is. Ik ben benieuwd naar deel 2 van zijn artikel.

azusa remixed part 1