Vanuit Scot McKnight’s consequent gebruik van het bijbels en grieks begrip ‘eikon’ (Latijn – Imago Dei, Hebreeuws – Tselem) ben ik gaan zoeken naar een visuele vorm om dit aanschouwelijk te maken.

Basisidee van Scot is dat we geschapen zijn naar Gods ‘eikona’ of beeld (Genesis 1:26,27 – septuagintvertaling) maar in vier richtingen gebarsten zijn (naar God, naar jezelf, naar de ander, naar de omwereld). In Christus worden we vernieuwd waarbij de evangelische tendens bestaat om van Genesis 3 (zondeval) rechtstreeks naar Romeinen 3 (rechtvaardiging in Christus) te gaan. Een zeer individualistische benadering waarbij het accent vooral ligt op de persoonlijke verlossing van zonde. Maar de gemeenschap van gelovigen wordt opgeroepen om hernieuwd te worden naar het beeld van zijn Schepper (Kolossenzen 3). God is een God van verbond(en). In Jezus mondt het uit in een Nieuw Verbond.

Een oproep dus tot een iconische gemeenschap, naar Zijn Beeld. Met de foto’s van de indivuele leden van onze gemeente ben ik dan gaan ‘mozaïken’ via software voorhanden. Zie het resultaat bovenaan.

Het idee groeide verder uit tot een preek met als basis idee dat we of een iconische gemeenschap of een ironsche gemeenschap zijn.

De definitie van ironie werkt verhelderend in dit opzicht; ironie in de zin van omkering wordt dan ‘de vorm waarbij precies het tegengestelde gezegd wordt van wat men bedoeld.’ (wikipedia). Een ironische geloofsgemeenschap schreeuwt het uit dat het Goede Nieuws landde in haar midden maar het tegenovergestelde wordt er beleefd. Hoe ver de ironie dan gaat hangt af van gemeenschap tot gemeenschap. In Jezus’ dagen zouden de schriftgeleerden als ‘goede’ voorbeelden van ironie bestempeld kunnen worden.

Does it make sense? Hoe kunnen we die iconische vernieuwing realiteit maken?