Bovenstaande clip is een Koppenuitzending (tv één) over de uitspraken van de bisschop van Namen, André-Mutien Léonard (65).
Hij is het conservatieve buitenbeentje van de Belgische bisschoppen. ,,Alle mensen die in het weekend naar de kerk gaan, vormen samen nog altijd de grootste betoging van het land.” kan tellen als quote maar waar ik het vooral wil over hebben is de ervaring die ik deel met de twee ‘fans’ familie in de reportage. Zij worden door koppen gevolgd, bevraagd en uiteindelijk ook ‘gemonteerd’. Zelf heb ik ooit geweigerd dat een uitzending over ons gezin zou uitgezonden worden (zie hier) omdat de montage de beeldvorming enorm beïnvloed. Ik ben onder de indruk van de rust en authenticiteit waarmee de gezinnen zich staande houden in het gesprek. Toch kan ik me niet aan de indruk ontdoen dat het wat wereldvreemd overkomt. Terecht zullen sommigen denken, wereldvreemdheid is iets dat bij het christen-zijn hoort. Het niet begrepen willen en kunnen worden is nu eenmaal het bewijs dat we anders zijn. Ik wil deze casus aangrijpen om die vraag wat open te gooien. Wanneer wordt wereldvreemdheid pijnlijk? Hoe gedragen we ons in een relevant ogende stijl en toon zonder daarmee compromissen te sluiten? Wanneer wordt een gelukzalige glimlacht irritant? Wanneer wordt een pijnlijke stilte bij een vraag over het eventueel homoseksueel zijn van je kind een te veelbetekende stilte? Nogmaals, respect voor de gezinnen in beeld, maar misschien zijn christenen, conservatief en progressief geholpen met een minimum aan zelfreflectie over ‘hoe getuigen we anno 2007′.