Willow Creek, Saddleback (prupose driven), Natuurlijke gemeentegroei….fenomenen die tegenstrijdige reacties oproepen in evangelisch Vlaanderen, tenminste onder gemeenteverantwoordelijken. Voorgangers leren op conferenties nieuwe gemeentebouw (-of groei) methoden kennen en dan kun je je aan twee reacties verwachten: het moet zonder enige vorm van reflectie voor procesmanagment ingevoerd worden in de plaatselijke gemeente of het wordt met het spreekwoordelijke badwater weggegooid omdat het te Amerikaans is, te Managmentgericht is, te ‘onbijbels’ is, te…
Bovenstaande schema leert ons dat om methoden te kunnen toepassen men zijn huiswerk moet doen en dat is meer dan de boutade van ‘we moeten een culturele vertaalslag maken’. De toelichting ervan vind je terug in het hoofdstuk dat bij de vorige post bijgevoegd zat. Opvallend is dat Rick Warren een ‘missional code breaker’ wordt genoemd en dus veel van hem kunnen leren…jammer genoeg verleiden we ons te vaak en te vlug tot ‘quick fixes’ die nooit de intentie zullen geweest zijn van Warren himself.
Interessant. Ik begin zelf mijn buik vol te krijgen van al die methodes, hoe ‘goed’ functionerend dan ook. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik de methodes niet vanuit de kerkelijke ervaring ken.
Wat ik constateer is dat er kerkbreed een groeiend besef is (na 60 jaar afbraak, afkalving en een steeds meer gemarginaliseerde kerk) dat het anders ‘moet’ in de kerk, dat we de boot hebben gemist.
Wat ik constateer is dat, op een aantal uitzonderingen na, het denkproces over wat de kerk is, weinig opgang komt. We in onze wanhoop grijpen naar hypes en methodes.
In Nederland zie ik de laatste 25 jaar het volgende voorbij komen: Wimber, WillowCreek (Hybels), PurposeDriven (Warren), en de nieuwste hype Pastor Joseph Prince (NCC) (Nee, ik ben niet volledig)
Ik zeg daarmee niets over de personen in kwestie, het zijn bijna allemaal Amerikanen. God dank voor hun sterke kant: het pragmatisme en het besef dat we een boodschap hebben van goed nieuws voor een stervende wereld.
Wat mij aanspreekt en stimuleert bij Wimber, Willard en Wright (www toeval? geintje) is dat ze alle drie denken vanuit het Koninkrijk.
Wimber als pionier op het praktische vlak van Gemeentestichting met een sterke context/ focus op: zichtbare demonstratie van het Koninkrijk (de werken van de Vader doen) in de kracht van de Heilige Geest. De moed om te pionieren dwars tegen de stroom in (Aanbidding, Genezing & Sociale gerechtigheid), de moed om al doende te leren en te doordenken.
Wat me aanspreekt bij Wright is z’n doordenking van de betekenis van het Koninkrijk. Het verhaal van het Koninkrijk krijgt een extra dimensie: wat betekent het Koninkrijk voor een geloofsgemeenschap als volk van God.
Wat me aanspreekt bij Willard is wat het concreet betekent om te leven in het Koninkrijk vanuit de navolging van Jezus.
Volgens mij zit daar een soort profetische lijn in, in de zin van appeleren aan, wat je terugvindt bij Bonhoeffer.
Het zijn precies deze elementen die ik mis bij de diverse methodes, die volgens mij ten diepste iets zeggen over het evangelicalisme.
Het volgende citaat komt uit een Nieuwsbrief van Leanne Payne waarin zij zelf weer een citaat uit een boek haalt. Hoewel de context er een is dat ze wat zegt over Strategic Level Spiritual Warfare (een methode/ techniek die in zwang is in sommige charismatische kringen):
Dr. Lowe’s book concludes with an important indictment of evangelicals whose reliance on and fascination with methods and techniques have entrenched them in a thoroughgoing form of secularism. Procedures used to increase the productivity of machines on the factory floor are first brought into the front office to increase human efficiency: Management science is born. But if workers can be managed on the job, worshippers can be managed in church: Revivalism is born. If the conversion of individuals can be managed, so can their organization into groups: Church Growth is born. If God can be managed, so can Satan: SLSW is born.(p. 148).
This is painfully obvious as we see when, in the following, Dr. Lowe quotes C. Peter Wagner:
“So it is perfectly consistent with the worldview of mainstream evangelicalism to describe SLSW as spiritual technology for completing the Great Commission in our generation” (p. 149).”
The last section of Lowe’s book shows how dangerously close evangelicals have come to being themselves postmoderns:
“As post-modernity supplants modernity, objectivity gives way to subjectivity, rationalism to emotionalism, scientism to spiritism, mechanism to shamanism. In concrete terms, just as the Church Growth Movement was a manifestation of modernity’s mechanistic worldview, so SLSW is an embodiment of post-modernity’s spiritistic worldview. A well-intentioned attempt to correct one error has directly precipitated another…conformity to the mechanistic technique of modernity is being replaced by conformity to the spiritistic technique of post-modernity (p. 151).”
Thus, Lowe warns evangelicals that their techniques and methods must be examined in order to see how it is they have become disillusioned by the succession of one failed missionary method after another to the degree that they have finally fallen (many of them) into the spiritism of the postmodernist.